ذکری از حافظ
ساعت ۸:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/٧/٢۱  

 

حکایت کنند که در وقتی که سلطان صاحبقران اعظم، امیر تیمور گورکان فارس را مسخّر ساخت و شاه منصور را به قتل رسانید، خواجه حافظ در حیات بود. کس فرستاد و او را طلب کرد. چون حاضر شد، گفت: من به ضربِ شمشیر آبدار اکثر ربعِ مسکون را مسخّر ساختم و هزاران جای و ولایت را ویران کردم تا سمرقند و بخارا که وطن مألوف و تختگاه من است، آبادان سازم. تو مَردک، به یک خال هندوی ترک شیرازی سمرقند و بخارای ما را می فروشی؟ در این بیت که گفته ای:

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را
به خال هندویش بخشم، سمرقند و بخارا را

خواجه حافظ زمین خدمت بوسه داد و گفت: ای سلطان عالم، از آن نوع بخشندگی است که بدین روز افتاده ام!
سلطان صاحبقران را این لطیفه خوش آمد و پسند فرمود و با او عتابی نکرد، بلکه عنایت و نوازش فرمود.

از «تذکره دولتشاه سمرقندی»، به تصحیح ادوارد براون

* بیستم مهرماه، سالروز بزرگداشت خواجه شمس الدین محمد است

مقبره قدیمی حافظ

مقبره حافظ در قرن گذشته