فیلمی برای هرگز ندیدن!
ساعت ٦:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۳/۱۱/۱٦  
 



امروزعصر رفتم که فیلم «موقت» را در جشنواره ببینم. ساخته ی اول امیر عزیزی. فقط 40 دقیقه از این "چیز" را توانستم ببینم!

بعد از یک تیتراژ مزخرف و مسخره (که معلوم می کرد که احتمالا قرار است یک فیلم بد را ببینم) فیلم شروع شد؛ بد هم شروع شد. و در همان صحنه نخست و دقایق اولیه، دکوپاژ ضعیف و بی مایه فیلم و ضعف وحشتناک فیلمساز را نشان داد. ریتم فیلم کند بود و فیلم برداری نچسب و بازی ها و دیالوگ های ضعیف بودند و صدتا عیب دیگر. اصلاً یکی بپرسد: «قصه اش کو؟».  تازه بعد از نیم ساعت سروکله یک اتفاق پیدا شد و انگار تازه قرار بود فیلم شروع شود که نشد!

سرتان را درد نیاورم؛ هیچی! 40 دقیقه از فیلمی را تحمل کردم که نه داستان و روایت درستی داشت و نه دکوپاز درستی و نه هیچ چیز دیگر. نگار جواهریان و پگاه آهنگرانی و نازنین فراهانی مثلاً ستاره های این فیلم بودند که آنها هم نبودند! کارگردان تازه کار یعنی امیر عزیزی، که اصلاً هنوز حضور خودش در کسوت فیلمساز جای سوال دارد و اثبات نکرده خودش را، از خواهر و مادرش در فیلم به عنوان بازیگر استفاده کرده بود! فکرکنید فیلمی که در تیتراژ فقط نام 7-8 نفر را به عنوان بازیگر می آورد، دوتایش هم نابلد و خواهرمادر کارگردان باشند! بگذریم! حوصله دارید که این یادداشت درباره این مثلاً فیلم را می خوانید؟! یا من، مگر بیکارم که بخواهم راجع به این افتضاح سینمایی یادداشت بنویسم!؟

 فقط اگر این فیلم آمد روی پرده، شما را به خدا یادتان باشد که پولتان را دور نریزید! اگر فیلمی دوزاری با بازی رضویان و غفوریان ببینید، به خدا شرف دارد به این فیلم مثلا روشنفکری!