سنگ و سگ هم می‌توانند قصه‌گو باشند!
ساعت ۱٢:۳٠ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٢/۳/٧  

 

در چهارمین شماره «داستان نامه» مقاله ای دارم با عنوان: «سنگ و سگ هم می توانند قصه گو باشند» که یادداشتی است درباره پیدایش راویان غیرانسان و امکانات فرمی آن‌ها.

اولین بار، فکر کنم سال 1390 بود که در یکی از فصلهای جلسات گروه «داستان-تجربه» به راویان «شی» پرداختیم و ارائه ای در آن جلسه داشتم در باب راویان شی و اختصاصات فرمی آن. ما در جلسات «داستان-تجربه» به تجربه ورزی در فرم و صورت داستانی می پرداختیم و ضمن انجام پژوهش هایی نسبتا خوب و جامع در باب موضوع مربوطه، خود را در زمینه نگارش داستانی با فرم و شکل موردنظر می آزمودیم. که بسیار هم مفید بود و این روزها، با کمی چرخش به سمت محتوی و درونمایه، این جلسات را ادامه می دهیم.

خلاصه، دستاورد آن پژوهش و خواندن داستان هایی با راویان شی، و همچنین نگارش داستانهایی با راوی غیرانسان، سبب شد که به این موضوع تعلق خاطری پیدا کنیم و تصمیم بگیریم که در شماره ای از داستان نامه ، پرونده ای برای راویان شی باز کنیم. که فکر می کنم تاکنون هیچ نشریه ای ادبی-داستانی در ایران، به این صورت به این موضوع نپرداخته بود و از این جهت، داستان نامه، اولین است.

با توجه به فقر مطالب نظری و مقاله فارسی، درباره راویان غیرانسان، به نظرم مقاله ام در کنار سایر مقالات این شماره ی داستان نامه، که همگی به پرونده «راویان شگفت» اختصاص دارند، علی رغم تمام کاستی های موجود، در مجموع می تواند مفید و قابل قبول باشد.

راستی: اگر مایل به مطالعه ی داستان هایی با راویان غیرانسان هستید، یا نه؛ اصلا اگر مایل به خواندن داستانهای خوبی با راویان شگفت هستید، این ها را از دست ندهید:

رمان: نام من سرخ، اورهان پاموک
داستان کوتاه های : «چشم های دگمه ای من» و «روز اسبریزی» بیژن نجدی
داستان کوتاه : خلق تنگ ابلیس، علی موذنی
رمان دل سگ(یا قلب سگی) میخاییل بولگاکف
رمان استخوان های دوست داشتنی، آلیس سبالد (که اقتباس سینمایی اش هم دیدنی است)
و ...

 

 

شماره چهارم داستان نامه را از دست ندهید، و اگر نظری و نقدی روی مقاله «سنگ و سگ هم می توانند قصه گو باشند» داشتید، دریغ نورزید.